Down under and up here

Het sneeuwt nog steeds, maar dit keer met tranen. Tranen van binnen. Tranen om het gemis van mijn grote liefde waar ik zo veel van hou. Tranen omdat ik steeds meer merk dat onze werelden niet meer bij elkaar passen. Er is ook zoveel gebeurd dit jaar. Ik heb het gevoel dat jou wereldje jou wereldje is en daar laat je mij niet meer toe. Ik begrijp jou niet meer en jij begrijpt mij niet meer. We zeggen weinig tegen elkaar en praten al helemaal niet meer. En hoe graag ik ook in je armen wilde kruipen vandaag, ik durfde het niet. We waren vandaag samen maar ook weer niet. De afstand tussen ons wordt groter en groter en we leven verder in onze eigen wereld. Ik voel me zo ontzettend opzij gezet. Het zal de bedoeling niet zijn maar zo voelt het nu eenmaal. Ik weet het niet meer maar wil eigenlijk duidelijkheid. Misschien is het al wel duidelijk maar wil ik het gewoon niet zien. Waarom heeft het zo ver moeten komen?

Mooi wit is het buiten. Ik mag dat wel. Vandaag dus maar de stappers aangedaan om met een lange zwarte jas het lichte veld in te lopen. Alweer blij dat alles binnen loopafstand is want met dit weer rijden? Voor geen goud als het niet persé hoeft.
In het favoriete cafeetje even mijn warme cecemel met slagroom gedronken en toen weer als donkere vlek de witte wereld in. Mijn ipod op de stereo aangesloten en onder het genot van lekkere muziek mijn gedachten de vrije loop gelaten. Over gisteren, over afgelopen maanden, over afgelopen jaar. Vorig jaar om deze tijd was het niet zo koud en wit, maar dan ook niet zo mooi. Gisteren bij Mina lekkere erwtensoep gegeten, natuurlijk weer veel teveel te horen aan een maag die flink herrie aan het maken was. Toch een beetje gek om bij de familie te zitten terwijl je weet dat het niet is zoals het was. Vooral na afgelopen dagen. Bij mij is er nav afgelopen vrijdag een knop omgegaan en ik voelde me ook een beetje als een vreemde daar. Maar toch blij dat ik gegaan ben, het was ook best gezellig zo met zijn allen.
Mina was blij met haar kerststukje en het beertje wat ik samen met Femke naar Tiny ben gaan brengen.
Ben benieuwd of een witte kerst krijgen, heeft toch altijd iets extra’s dan. En al is de sneeuw dan misschien weg dan kunnen we misschien wel gaan schaatsen, zou ook leuk zijn. Eerste kerstdag lopen we even bij de oudjes binnen voordat de kinders naar hun vader gaan en tweede kerstdag zal het wel gourmetten worden met de kids. Vinden ze ook lekker en voor moeders is het alleen maar gemakkelijk. Proberen om wat te eten want de kilo’s blijven er maar afgaan. De vierde is er deze week alweer afgegaan dus dat gaat goed. Kun je tussen de bedrijven door nog even voor de buis gaan hangen als je onderhand eens uitgezocht hebt welke film je wilt zien. Zo is er jaren niks op die kijkbuis en dit jaar kun je geen keuze maken zo veel er op is. Maar al bij al zal ik blij zijn als dit ook weer voorbij is. Ik geef er maar wat weinig om om heel die kerst, die verplichtingen. Dit is weer een resultaat van 20 jaar waarin er eisen en verplichtingen gesteld werden. En waarin je je maar moest berusten of je wilde of niet. Dus heel erg bedankt daarvoor….

Geen zin…..

maar wel rust die langzaam in daalt of misschien niet, weet het niet… laat het maar over mij heen komen zoals alles over ons heen is gekomen en daar zijn we ook door heen gekomen, met tranen maar ook soms met een lach dus wie weet wordt het toch weer anders als dat je in je gedachten voorstelt. Je weet het gewoon niet en soms is dat goed maar in deze tijd voelt het niet goed.