Het sneeuwt nog steeds, maar dit keer met tranen. Tranen van binnen. Tranen om het gemis van mijn grote liefde waar ik zo veel van hou. Tranen omdat ik steeds meer merk dat onze werelden niet meer bij elkaar passen. Er is ook zoveel gebeurd dit jaar. Ik heb het gevoel dat jou wereldje jou wereldje is en daar laat je mij niet meer toe. Ik begrijp jou niet meer en jij begrijpt mij niet meer. We zeggen weinig tegen elkaar en praten al helemaal niet meer. En hoe graag ik ook in je armen wilde kruipen vandaag, ik durfde het niet. We waren vandaag samen maar ook weer niet. De afstand tussen ons wordt groter en groter en we leven verder in onze eigen wereld. Ik voel me zo ontzettend opzij gezet. Het zal de bedoeling niet zijn maar zo voelt het nu eenmaal. Ik weet het niet meer maar wil eigenlijk duidelijkheid. Misschien is het al wel duidelijk maar wil ik het gewoon niet zien. Waarom heeft het zo ver moeten komen?
|
Mooi wit is het buiten. Ik mag dat wel. Vandaag dus maar de stappers aangedaan om met een lange zwarte jas het lichte veld in te lopen. Alweer blij dat alles binnen loopafstand is want met dit weer rijden? Voor geen goud als het niet persé hoeft. De avond, in deze donkere dagen, is vries koud.
Het is de afgelopen tijd erg koud geweest maar wel droog koud dus je kan jezelf er goed op kleden. In de avonden als je door de straten rijd zie je links en rechts eenieder volop bezig met de komende kerstdagen, volop lampjes, kerstbomen en een grote diversiteit aan versieringen. Het ademt een sfeer van gezelligheid uit, de muziek is ook al een groot bad van oergezelligheid waaruit blijkt dat iedereen wel verlangt naar die warmte van de laatste maand van het jaar.
Voor mij waren het zware maanden, deze laatste maanden van het jaar en hoe dichterbij het moment van herinnering aan vorig jaar dichterbij komt des te meer daalt langzaam maar zeker de berusting in mij. De vele tranen van de afgelopen tijd zijn minder geworden, het verlies niet maar de moeite van het verlies krijgt steeds meer het plaatsje dat het verdient. Dit heeft mij, maar ook de anderen, de afgelopen tijd veel gekost. Het was een worsteling die elk van ons toch op zijn eigen wijze diende te voeren en voert. Het is een periode geweest van stil in mij vechten met mijn emoties, mijn gevoel, zonder gevoel te hebben met mijn omgeving, in ieder geval te weinig. Het is tijd geworden om de gevonden rust hernieuwd te richten op mijn omgeving en op mijn gevoel van geluk, van delen met mijn omgeving.
Het is niet iets waarvoor je een knop omzet maar mijn innerlijk zegt dat het nieuwe jaar dit mij gaat brengen, in afwachting van dus en onderwijl..
Pap, wij blijven je toch ontzettend missen
Geen zin….. maar wel rust die langzaam in daalt of misschien niet, weet het niet… laat het maar over mij heen komen zoals alles over ons heen is gekomen en daar zijn we ook door heen gekomen, met tranen maar ook soms met een lach dus wie weet wordt het toch weer anders als dat je in je gedachten voorstelt. Je weet het gewoon niet en soms is dat goed maar in deze tijd voelt het niet goed. …weet het niet, zie het wel!!
|







Artikelen (RSS)